Για παράδειγμα, ζητούσα ρούχα ενώ είχα ήδη. Ζητούσα ησυχία, χωρίς κόσμο γύρω μου, αλλά πίστευα πως αυτό δεν ήταν φυσιολογικό.
Έτσι είχα πάντοτε κόσμο γύρω μου: ανθρώπους που δεν ήθελα, που δεν μου ταίριαζαν, που με άγχωναν, που με εκμεταλλεύονταν. Κι εγώ τους ζητούσα, γιατί πίστευα πως αυτό ήταν το φυσιολογικό.
Κοίτα τώρα το εξής τρομερό: ζητούσα αυτά που δεν ήθελα. Γιατί; Γιατί απλά έτσι είχα μάθει.
Τι είχα μάθει από τα παιδικά μου μοτίβα; Πως η αγάπη είναι φίλοι που δεν χρειάζεσαι, χάρες που δεν γουστάρεις να κάνεις, αποδοχή των άλλων για εσένα, να σε αγαπήσουν γιατί έτσι πρέπει.
Να μην είσαι μόνος ή μόνη, γιατί αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Και η μαγική ερώτηση που σου κάνουν αν τολμήσεις να παραδεχτείς πως θες να είσαι και μόνος: «Μα είναι ποτέ δυνατόν; Έχεις δει εσύ κανέναν να είναι μόνος του;»
Αποτέλεσμα ήταν οι πρώτες κρίσεις πανικού, που με διέλυσαν.
Όχι γιατί φοβήθηκα, αλλά γιατί δεν άντεξα άλλο. Όλα μου έφταιγαν και δεν μπορούσα να καταλάβω τι φταίει. Κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά τι ήταν αυτό δεν ήξερα! Ο φόβος του φόβου, και μόνο αυτός, κυριαρχούσε μαζί με τον πανικό.
Η αρχή της αλλαγής
Η αρχή έγινε με βοήθεια από ειδικό. Ξεκίνησα σιγά σιγά να αναγνωρίζω και να γνωρίζω εμένα, και ίσως αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι: η αποδοχή του εαυτού μου και των κακώς κειμένων μου.
Στην αρχή θύμωσα πολύ με εμένα και αργότερα με τους άλλους. Μετά έκλαψα πολύ, άλλες φορές λυτρωτικά κι άλλες με πόνο. Συνειδητοποιήσεις τρομερές… εκεί να δεις κλάμα. Δεν ήταν όμως λογικό; Ποτέ μου δεν είχα κοιτάξει τι θέλει η ψυχή μου.
Κι όταν άρχισα να την κοιτώ, κάτι μέσα μου άρχισε να αλλάζει. Μια μικρή ηρεμία, που σιγά σιγά γινόταν ελευθερία. Μετά έγινε τρόπος σκέψης, ο δικός μου τρόπος σκέψης. Άρχισα να με βλέπω και να με ακούω. Άρχισα να σκέφτομαι τι θέλω, να παίρνω χρόνο, να μπαίνω στον ενδιάμεσο χώρο μου. Εκεί είμαι εγώ και ο εαυτός μου. Αυτό με βοήθησε πολύ, ακόμη και τώρα: όχι στα άκρα, άσπρο ή μαύρο. Υπάρχουν κι άλλα χρώματα… Κάποτε έλεγα για μένα: «Εγώ είμαι ή άσπρο ή μαύρο, γκρι ποτέ!» Άκρα ατελείωτα…
Σήμερα
Σήμερα, πριν κάνω ή αποφασίσω οτιδήποτε, σταματάω και ρωτάω τον εαυτό μου: «Το θέλεις αυτό πραγματικά;» Δεν χρειάζεται να έχω απάντηση αμέσως. Παρατηρώ τι νιώθω και αν είναι δικό μου θέλω ή κάποιου άλλου.
Αν η απάντηση είναι «όχι» ή «δεν ξέρω», δεν πιέζομαι. Κι αυτό είναι μια απάντηση που μου δείχνει το επόμενο βήμα.
Πολλές φορές δεν σου έχει τύχει να πρέπει να πας κάπου που δεν θες; Εγώ τουλάχιστον το έχω κάνει άπειρες φορές. Και θα μου πεις: γιατί; Για να μην δυσαρεστήσω, φυσικά! Πλέον σκέφτομαι με τα δικά μου θέλω.
Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή, και αυτή είναι δική μου άποψη, που όλοι θα χρειαστούμε βοήθεια, είτε για λίγο είτε για πολύ. Το να ζητάς βοήθεια δεν είναι αδυναμία. Είναι πράξη δύναμης, είναι τόλμη, είναι θάρρος. Εμείς πρέπει να το διακρίνουμε μέσα μας, και όταν το διακρίνουμε, έρχεται και η στιγμή που θα το πράξουμε.
Τρεις ασκήσεις για να ξεκινήσεις
1.Η στιγμή της παύσης
Την επόμενη φορά που θα σου ζητηθεί κάτι (μια έξοδος, μια χάρη, μια απόφαση), μην απαντήσεις αμέσως. Πάρε λίγο χρόνο και ρώτα τον εαυτό σου: «Το θέλω αυτό πραγματικά;» Παρατήρησε τι νιώθεις στο σώμα σου: σφίξιμο ή ανακούφιση; Δεν χρειάζεται να βρεις απάντηση τη στιγμή εκείνη. Το «δεν ξέρω» είναι κι αυτό μια απάντηση.
2.Δικό μου ή των άλλων;
Πάρε ένα χαρτί και χώρισέ το σε δύο στήλες: «Δικό μου θέλω» και «Θέλω των άλλων». Γράψε σε κάθε στήλη πράγματα από τη ζωή σου: σχέσεις, υποχρεώσεις, στόχους, συνήθειες. Μη βιαστείς να κρίνεις. Απλά δες πού πέφτουν περισσότερα και ποιο από τα «των άλλων» θα ήθελες να ξανασκεφτείς.
3.Ο ενδιάμεσος χώρος
Διάλεξε μια απόφαση ή μια κατάσταση που τη βλέπεις «άσπρο ή μαύρο». Ζωγράφισε μια γραμμή από το 0 (το ένα άκρο) ως το 10 (το άλλο) και σημείωσε πού βρίσκεσαι. Μετά ρώτα τον εαυτό σου: «Τι υπάρχει ανάμεσα; Ποιο ενδιάμεσο χρώμα μου ταιριάζει;» Κάθε φορά που βρίσκεις ένα γκρι, είναι μια μικρή νίκη.
Τόλμησε να γνωρίσεις τον εαυτό σου.
Εμπιστεύσου τον, και τότε θα χτίσεις αγάπη, πρώτα για σένα και από εκεί και για τους άλλους. Αν νιώθεις ότι είναι η στιγμή, μπορείς να με βρεις στο therapify ή να απευθυνθείς στον σύλλογο.
Κείμενο: Σταυρούλα Καλαποθάκου | Life Coach
Επιμέλεια: Therapify
