Μερικές φορές δεν χρειάζεται να γίνουμε πιο δυνατοί. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε πόσο δυνατοί έχουμε ήδη υπάρξει.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που μια απλή φράση μπορεί να ανοίξει μια πόρτα μέσα μας.
Μια πόρτα που ίσως είχαμε αφήσει κλειστή για πολλά χρόνια.
Κάπως έτσι ξεκίνησε και για μένα μια προσωπική αναζήτηση.
Μέσα από τη διαδικασία της αυτογνωσίας, αναρωτήθηκα:
Μήπως κάποιες φορές η συνεχής θετικότητα, το χιούμορ, η έντονη ενέργεια και η ανάγκη να δείχνουμε ότι «όλα είναι καλά» λειτουργούν ως ένας τρόπος να μην ερχόμαστε σε επαφή με όσα πραγματικά αισθανόμαστε;
Και τότε εμφανίστηκε μέσα μου ένα παιδί. Ένα κοριτσάκι που είχε περάσει δύσκολες και απαιτητικές εμπειρίες πολύ νωρίς στη ζωή του.
Ένα παιδί που χρειάστηκε να προσαρμοστεί. Να αντέξει. Να προχωρήσει. Να βρει μόνο του τρόπους να συνεχίσει, ακόμη κι όταν του έλειπαν πράγματα που κάθε παιδί έχει ανάγκη: ασφάλεια, σταθερότητα, φροντίδα και συναισθηματική παρουσία.
Και καθώς το κοιτούσα μέσα από τη σημερινή μου ματιά, γεννήθηκε μια πολύ διαφορετική ερώτηση.
Πώς τα κατάφερες; Όχι, γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Όχι, γιατί δεν είχες περισσότερη στήριξη; Αλλά πώς κατάφερες να φτάσεις μέχρι εδώ;
Και τότε συνειδητοποίησα κάτι πολύ σημαντικό. Το παιδί εκείνο δεν ήταν μόνο ένα παιδί που δυσκολεύτηκε. Ήταν και ένα παιδί που άντεξε, έμαθε να προσαρμόζεται και να βρίσκει μικρές στιγμές χαράς. Έμαθε να συνεχίζει. Και ίσως κάποιες από τις συμπεριφορές που σήμερα μπορεί να θεωρούμε υπερβολικές, κουραστικές ή ακόμη και «μηχανισμούς άμυνας», κάποτε είχαν έναν πολύ σημαντικό ρόλο. Μας βοήθησαν να προχωρήσουμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να τις κουβαλάμε με τον ίδιο τρόπο για πάντα.
Από την επιβίωση στην επιλογή.
Η αυτογνωσία δεν είναι να ανακαλύψουμε όλα όσα «δεν πάνε καλά» με εμάς. Είναι να καταλάβουμε γιατί γίναμε αυτοί που είμαστε.
Να παρατηρήσουμε τις συμπεριφορές μας χωρίς να τις κρίνουμε. Να αναγνωρίσουμε τις ανάγκες μας. Να δούμε ποιες πεποιθήσεις μάς υπηρετούν ακόμη και ποιες μπορεί να έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους. Και κυρίως, να αποκτήσουμε την ελευθερία να επιλέγουμε. Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «Έτσι είμαι» και στο «Έτσι έμαθα να λειτουργώ. Τώρα μπορώ να επιλέξω αν θέλω να συνεχίσω.»
Αυτό είναι ένα από τα σημαντικά σημεία της προσωπικής ανάπτυξης.
Δεν χρειάζεται να απορρίψουμε τον άνθρωπο που υπήρξαμε. Χρειάζεται να τον κατανοήσουμε, να τον ευχαριστήσουμε για όσα μας βοήθησε να ξεπεράσουμε και στη συνέχεια να δημιουργήσουμε χώρο για τον άνθρωπο που θέλουμε να γίνουμε.
Και το παιδί μέσα μας;
Ίσως όλοι κουβαλάμε μέσα μας πλευρές του παρελθόντος μας. Ένα παιδί που κάποτε φοβήθηκε, ένιωσε μόνο, που χρειάστηκε να γίνει δυνατό πριν την ώρα του. Που έμαθε να ικανοποιεί τους άλλους, έμαθε να μην ζητά, να χαμογελά ακόμη κι όταν μέσα του δυσκολευόταν.
Το ζητούμενο δεν είναι να το διώξουμε. Ούτε να επιτρέψουμε στο παρελθόν να καθορίζει το παρόν μας. Το ζητούμενο είναι να δημιουργήσουμε μια διαφορετική σχέση μαζί του. Να μπορούμε σήμερα, ως ενήλικες, να πούμε:
Σε βλέπω, καταλαβαίνω πόσο προσπάθησες. Δεν χρειάζεται πλέον να κάνεις τα πάντα μόνος σου. Είμαι εδώ.
Εκεί βρίσκεται και η δύναμη του Life Coaching.
Το Life Coaching μπορεί να γίνει ένας χώρος ουσιαστικής αυτοπαρατήρησης και προσωπικής ανάπτυξης. Ένας χώρος όπου μπορούμε να σταματήσουμε για λίγο την αυτόματη καθημερινότητα και να στραφούμε προς τον εαυτό μας. Να αναρωτηθούμε, ποιος είμαι σήμερα; Τι πραγματικά θέλω; Τι με κρατά πίσω; Ποιες συμπεριφορές μου με βοηθούν και ποιες δεν με εκφράζουν πλέον; Ποιες πεποιθήσεις έχω υιοθετήσει για τον εαυτό μου; Και, ίσως το σημαντικότερο, ποιος θέλω να επιλέξω να είμαι από εδώ και πέρα;
Γιατί η προσωπική ανάπτυξη δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε από πού ήρθαμε. Σημαίνει ότι δεν αφήνουμε το παρελθόν να αποφασίζει μόνο του για το πού θα πάμε. Σήμερα, όταν κοιτάζω πίσω, δεν βλέπω μόνο ένα παιδί που δυσκολεύτηκε. Βλέπω ένα παιδί που κατάφερε να φτάσει μέχρι εδώ. Και σήμερα, ως ενήλικη γυναίκα, έχω τη δυνατότητα να του προσφέρω κάτι πολύ σημαντικό, να μην χρειάζεται πια μόνο να επιβιώνει.
Να μπορεί να ζει. Να χαίρεται. Να ονειρεύεται. Να επιλέγει. Να δημιουργεί. Και τελικά, ίσως η μεγαλύτερη μορφή προσωπικής δύναμης δεν είναι να δείχνουμε πάντα δυνατοί. Είναι να μπορούμε να πούμε:
Ναι, κάποτε δυσκολεύτηκα. Ναι, κάποτε πόνεσα. Και παρ’ όλα αυτά, είμαι εδώ. Και από εδώ και πέρα επιλέγω εγώ πώς θέλω να συνεχίσω.
Μια μικρή άσκηση αυτογνωσίας
Πάρε λίγα λεπτά για εσένα και απάντησε χωρίς να λογοκρίνεις τις σκέψεις σου:
- Ποια πλευρά του εαυτού μου έμαθε πολύ νωρίς να είναι δυνατή;
- Ποια συμπεριφορά μου μπορεί κάποτε να με βοήθησε να ανταπεξέλθω, αλλά σήμερα ίσως δεν τη χρειάζομαι με τον ίδιο τρόπο;
- Αν μπορούσα να μιλήσω σήμερα στο παιδί που υπήρξα, τι θα του έλεγα;
Και μια τελευταία ερώτηση:
Πώς μπορώ να αφήσω το παιδί που υπήρξα να υπάρχει μέσα μου με έναν υγιή τρόπο, χωρίς να χρειάζεται πια να καθορίζει τη γυναίκα που είμαι σήμερα;
Κείμενο: Σταυρούλα Καλαποθάκου | Life Coach
Επιμέλεια: Therapify
